ရုရွားသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္
ေဆာင္းပါးက႑
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ.

LOGO OF TBYO


မူလစာမ်က္ႏွာသို႔

    ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ “အလႈေရစက္ လက္နဲ႔မကြာ” ဆုိရေလာက္ေအာင္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳျခင္း၌ ေမြ႔ေလ်ာ္ၾကေပသည္။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ တစ္ခုခုျပဳတုိင္း အမွ်ေ၀ျခင္း၊ သာဓု ေခၚျခင္း ဆုိေသာ အမႈတုိ႕ကုိ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ ဤေနရာတြင္ အမွ်ေ၀ျခင္းေလးမ်ဳိးရွိပါသည္။
(၁) ဒါနကုသုိလ္ကုိ အမွ်ေ၀ျခင္း
(၂) သီလကုသုိလ္ကုိ အမွ်ေ၀ျခင္း
(၃) သမထကုသုိလ္ကုိ အမွ်ေ၀ျခင္း
(၄) ၀ိပႆနာကုသုိလ္ကုိ အမွ်ေ၀ျခင္း။
     အမွ်ေ၀ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားက ၄င္းေလးမ်ဳိးကုိ ေပးေ၀ပါေသာ္လည္း သာဓုအႏုေမာဒနာေခၚဆုိၾကေသာ သူတုိ႔မွာ ဒါနကုသုိလ္တစ္မ်ဳိးသာ ရရွိၾကသည္ဟုဆုိပါသည္။ ဒါနကုသုိလ္ကုိ သာဓုေခၚလွ်င္ ဒါနကုသုိလ္ပင္ ရသည္၊ သီလကုသုိလ္ကို သာဓုေခၚလ်င္လည္း ဒါနကုသုိလ္ပင္ရသည္၊ သမထကုသုိလ္ကုိ သာဓုေခၚလ်င္လည္း ဒါနကုသုိလ္ပင္ရသည္၊ ၀ိပႆနာကုသုိလ္ကုိ သာဓုေခၚဆုိပါကလည္း ဒါနကုသုိလ္ပင္ ရပါသည္။
     ဤေနရာတြင္ အမွ်ေ၀ျခင္း၊ သာဓုေခၚျခင္းတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပ်ားကုန္သည္ ညီေနာင္သုံးေယာက္ အေၾကာင္းကုိေလ့လာဖတ္ရႈသင့္ပါသည္။ ညီငယ္ျဖစ္သူက ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္အား ပ်ားရည္ကုိ လႈဒါန္းၿပီး သူဆုေတာင္းတာက “ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ဤေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဤဇမၼဴဒီပကြ်မ္း၌ အထက္တစ္ယူဇနာ၊ ေအာက္တစ္ယူဇနာ အာဏာပ်ံ႕ႏွံ႔ရပါလုိ၏ အရွင္ဘုရား” ဆုေတာင္းလုိက္တယ္။ သူ႔အကုိႀကီး ႏွစ္ေယာက္က ထုိေကာင္းမႈကုိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓု အႏုေမာဒနာ ျပဳၾကပါသတဲ့။ ၄င္းကုသုိလ္ကံေၾကာင့္ပင္လွ်င္ အလႈရွင္ျဖစ္ေသာ ညီငယ္ေလးက အေသာကမင္း ျဖစ္လာသည္၊ သာဓုေခၚေသာ အကုိႏွစ္ေယာက္တုိ႔တြင္ တစ္ေယာက္က သီဟုိဠ္ကြ်န္းမွာ ေဒ၀ါနံပိယတိႆမင္း ျဖစ္လာသည္။ အကုိအႀကီးဆုံးကေတာ့ နိေျဂာဓ ရဟႏၱာ မေထရ္ျမတ္ ျဖစ္လာပါသည္(သာရတၱ)။

ရုရွားသာသနာျပဳဆရာေတာ္
၁၅/၂/၂၀၁၁

 

ေကာင္းဆိုး ႏွစ္၀၊ ခြဲျခမ္းျပ၊ ဗုဒၶသာသနာ။
ခ်မ္းသာႏွစ္၀၊ လမ္းညႊန္ျပ၊ ဗုဒၶသာသနာ။
စိတ္သန္႔စင္မွ၊ ရုပ္စင္ရ၊ မုခ်ဧကန္သာ။
အျပင္ရုပ္ျပ၊ စင္ကာမွ်၊ တြင္းက စင္ခဲစြာ။
( စစ္ကိုင္းေရႊဟသၤာဆရာေတာ္)

    ျမတ္စြာဘုရားက ဓမၼပဒပါဠိ ၊ စိတၱ၀ဂၢ၌ “အလြန္သိျမင္ႏိုင္ခဲ၍  အလြန္႔အလြန္လည္း   သိမ္ေမြ႔လ်က္ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး သူက်ခ်င္သည့္ အာရံု၌  က်ေနတတ္သည့္စိတ္ကို  ပညာရွိသည္ ေစာင့္ေရွာက္ရာ၏။ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္ စိတ္သည္ ခ်မ္းသာကို ရြက္ေဆာင္တတ္္၏” ဟု     ေဟာေတာ္မူသည္။ လုံျခံဳေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထားသည္ စိတ္ဟူ သည္မွာ ကိေလသာအညစ္အေၾကးကင္းေနသည့္စိတ္ျဖစ္သည္၊
    အရဟတၱမဂ္၏အျခားမဲ့၍ အရဟတၱဖုိလ္ခဏမွစၿပီး ကိေလသာေတြ လုံး၀ဥႆုံ   ကင္းျပတ္ေတာ့သြားသည္၊ အဲ့ဒီေတာ့ စိတ္ဓာတ္မွာ ဘယ္အခါက်မွသာ  ကိေလသာ အညစ္အေၾကး မ၀င္ေတာ့ဘဲ  အစဥ္ထာ၀ရသန္႔ရွင္း သြားသည္ဟုဆုိပါသည္။ အရဟတၱဖုိလ္ေရာက္ေအာင္  အားထုတ္တယ္ဆုိတာကေတာ့   သီးသန္႔အားထုတ္ရသည္  မဟုတ္၊ အရဟတၱမဂ္ေရာက္ရင္ အရဟတၱဖုိလ္ေရာက္ေတာ့သည္ဟု  မွတ္ရပါမည္။ ျမတ္စြာဘုရားက “အာသေ၀ဟိ စိတၱံ ၀ိမုတၱိ-အာသေ၀ါတရားတုိ႔မွ စိတ္လြတ္ေျမာက္သည္”စသည္ျဖင့္  အရိယာမဂ္၊ ဖုိလ္ေရာက္ေအာင္ က်င့္မွ စိတ္ဟာ အာသေ၀ါကိေလသာ အညစ္အေၾကး၊ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ ကင္းလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း    ေဟာေတာ္မူ ပါတယ္။
     သီလ၀ိသုဒိၶကုိ ျပည့္စုံေစၿပီးေတာ့ စိတၱ၀ိသုဒၶိဆိုတဲ့ အေျခခံသမာဓိကုိ ျပည့္စုံေစရပါတယ္။ ၄င္း သီလ၊ သမာဓိကုိ အေျခခံၿပဳၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာကုသုိလ္ကုိ ျဖစ္ပြားေစရမယ္၊ ထုိ႔ေနာက္၀ိပႆနာျဖင့္ မဂ္ကုသုိလ္ကုိ ျဖစ္ပြားေစရမယ္၊ အရဟတၱမဂ္ထိပြားေစျခင္းျဖင့္ အရဟတၱဖုိလ္ေရာက္ၿပီး စိတ္ကုိစင္ၾကယ္ေစရမည္ျဖစ္သည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)


ရုရွားသာသနာျပဳဆရာေတာ္
၁၄/၂/၂၀၁၁

 

    အာဠာ၀ကသုတၱန္မွာ အာဠ၀ကႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေလွ်ာက္တယ္’ ပညာကုိ ဘယ္လုိ ရေအာင္ယူမလဲ’တဲ့။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ပညာရတဲ့နည္းကုိ ေျဖတယ္’သုႆုသာ လဘေတ ပညံ’ သင္ယူခ်င္တဲ့စိတ္၊ နားလည္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ဆႏၵရွိရင္ ပညာရပါတယ္။ ၾကည့္ေလ တရားပြဲလာ တရားနာတယ္ဆုိတာ ပညာမရဘူးလား၊ ဒါ နာခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္မုိ႔ ဒီပညာကရတာ၊ တရားနာေနတဲ့အခ်ိန္မွာလဲ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ မွတ္မွတ္သားသား နာမယ္ဆုိတဲ့စိတ္ရွိတဲ့သူက မမွတ္မိဘူးလား၊ ေအး ဒါကုိ ေျပာတာ၊ ျမတ္စြာဘုရားက ပညာရခ်င္တယ္ဆုိရင္ တတ္ခ်င္တဲ့စိတ္က အဓိကတတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိရင္တတ္ၿပီ။
    ေရွးတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက လူငယ္ေတြကုိ ေျပာေလ့ရွိတယ္၊ လူငယ္ေတြကို ေတြ႔လုိ႔ရွိရင္’မင္းစာတတ္ခ်င္လား’တဲ့ ၊ ‘တတ္ခ်င္ပါတယ္ဘုရား’လုိ႔ ေျပာတဲ့အခါ  ဆရာေတာ္ႀကီးက‘ေအး တတ္ခ်င္ရင္ တတ္ပါၿပီကြာ’လုိ႔ေျပာတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ တတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ ပညာရဲ႕မုဒ္ဦးပဲ၊ စာတတ္ဖုိ႔ရန္အတြက္ စာတတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ အဓိက၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ပညာရဖုိ႔အတြက္ ပညာရခ်င္တဲ့စိတ္၊ သင္ခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ အဓိကမက်ဘူးလား၊ က်တယ္၊ သင္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္မွ ပညာကုိရေအာင္သင္တာပဲ၊ ဒါကုိ ျမတ္စြာဘုရားက ’သုႆုသာ လဘေတ ပညံ’လုိ႔ေျပာတာ။
    ပညာဆုိတာကလည္း အဆင့္ဆင့္ပဲ၊ ေလာကီပညာရွိတယ္၊ ေလာကုတၱရာပညာရွိတယ္။ သိခ်င္တဲ့ပညာ တစ္ခုထက္တစ္ခုျမင့္လာတယ္၊ ၀ိပႆနာပညာဆုိတာ ဘာလဲ၊ မဂ္ပညာ ဆုိတာ ဘာလဲ၊ သိခ်င္လာတယ္၊ သိခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားတယ္၊ သင္တယ္၊ က်င့္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက ပညာရေၾကာင္းကုိ ေျဖတာ။

စိတ္ျဖဴစင္ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ?
     ေလာကလူေတြရဲ႕စိတ္ဟာ ျဖဴစင္သြားေအာင္ ဘာနဲ႔လုပ္ရမတုန္းဆုိ ျမတ္စြာဘုရားက“ပညာယ ပရိသုဇၥ်တိ-ပညာျဖင့္သာ ေဆးေၾကာလုိ႔ ရတယ္”။ လူေတြရဲ႕စိတ္ဟာ ပညာျဖင့္ ေဆးေၾကာတယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ေနတယ္။ နံနက္မုိးေသာက္ အလင္းေရာက္လုိ႔ မ်က္စိႏွစ္လုံးပြင့္လာတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကုိယ့္စိတ္ ကုိ check လုပ္၊ ဘာေတြ ေတြးေနလဲ၊ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ေလာဘရွိေနလား၊ ေဒါသရွိေနလား၊ ေမာဟရွိေနလား၊ စိတ္ရဲ႕အညစ္အေၾကးေတြရွိသလား၊ အာရုံနဲ႔ေတြ႔ရင္ စိတ္ဟာ အညစ္အေၾကးေတြရွိေနလားဆုိတာ ကုိယ္ကCheck လုပ္ရမယ္၊ လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ညာဏ္မရွိရင္ သိမလား၊ မသိဘူးတဲ့။ ကုိယ္၀တ္တဲ့အ၀တ္မွာေတာ့ ေပတယ္ဆုိတာ မသိဘူးလား၊ သိတယ္၊ စိတ္ထဲမွာလည္း ညစ္ေပလာရင္သိရမယ္၊ မသိရင္ ညစ္ေပမႈကုိ ဖယ္ရွားႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။
     ဒါေၾကာင့္ စိတ္၏အညစ္အေၾကးကုိသိဖုိ႔ ပညာလုိအပ္တယ္၊ ပညာသာလွ်င္ စိတ္မညစ္အေၾကးကုိ ဖယ္ရွားျပစ္ႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ သိေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္လုိ႔ ဒီလုိေျပာတာ။ ကုိယ့္စိတ္ေလးျဖဴစင္ဖုိ႕ အရပ္စကားေျပာရင္ လြယ္တာေပါ့၊ စိတ္ကုိျဖဴစင္ေအာင္ထား ျဖဴစင္ေအာင္ထားဆုိတာ ဘယ္ဟာကျဖဴစင္တုန္း ဘယ္ဟာက မည္းတာတုန္းမသိရင္ ဘယ္လုိလုပ္ ျဖဴစင္ေအာင္ထားမလဲ၊ မသိႏုိင္ဘူး၊ ဟုတ္ရဲ႕လား၊ ျဖဴစင္တာကုိ မည္းတယ္ထင္ေနတယ္၊ မည္းတာကုိျဖဴစင္တယ္ထင္တယ္၊ ဘယ္လုိလုပ္ျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္မလဲ၊ပညာရွိမွျဖဴ မျဖဴသိႏုိင္မယ္မဟုတ္လား၊ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက “ပညာျဖင့္ စိတ္ကုိျဖဴစင္ေစရမယ္“လုိ႔ ေျဖလုိက္တာ။


ေဒါက္တာဘဒၵႏ ၱနႏၵမာလာဘိ၀ံသ

 

    မိမိသည္ ရုရွားဖက္ဒေရးရွင္းႏုိင္ငံ၊ စိန္႔ပီတာစဘတ္ၿမိဳ႕တြင္  သီတင္းသုံး ေနထုိင္စဥ္ အတြင္း၀ယ္   ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာကုိ စိတ္ပါ၀င္စားၾကေသာ ရုရွားလူမ်ဳိးမ်ားက ဗုဒၶဘာသာ ႏွင့္ပတ္သက္၍ သိလုိသည္မ်ားကုိ ေမးျမန္းၾကပါသည္။ ၄င္းတုိ႕ေမးေသာ ေမးခြန္းမ်ားစြာထဲမွ ေမးခြန္းတစ္ခုရဲ႕အေျဖကုိ မိမိနားလည္သလုိ တင္ျပရလွ်င္ ၀ိပႆနာ တရားစခန္းပြဲ တစ္ခုတြင္ ေယာဂီတစ္ဦးကေမးသည္မွာ  ’ဘုရား၊ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ တပည့္ေတာ္တုိ႔  လူသားမ်ားကဲ့သုိ႕ အိပ္မက္မက္ၾကပါသလား’တဲ့။ ကိေသသာ၊ အာသေ၀ါ၊ ၀ိပလႅာတရားတုိ႔ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိေအာင္ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ေသာ ဘုရားရွင္၊ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ အိပ္မက္အမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ျမင္မက္ေတာ္မူၾကျခင္းမရွိေတာ့ေပ။  ဘုရား၊ရဟႏၱာ သူေတာ္စင္ တုိ႔သာမဟုတ္၊ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္အရိယာသူေတာ္စင္မ်ားသည္လည္း  အခ်ိဳ႕ေသာ ကိေလသာ၊ အာသေ၀ါ၊ ၀ိပလႅာသတရားတုိ႔ကုိ ပယ္ၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိပ္မက္ျမင္မက္သည္မွာ နည္းပါးသြားေတာ္မူၾကပါသည္။ ကိေလသာ၊  အာသေ၀ါ၊  ၀ိပလႅာသတရားတုိ႔ကုိ မပယ္ႏုိင္ၾကေသးေသာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္တုိင္း အိပ္မက္အမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔ကို ျမင္မက္တတ္ၾကသည္။ ရံခါ ေကာင္းေသာအိပ္မက္၊ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းေသာ ဘုရားဆင္းတုေတာ္မ်ား ဖူးေမွ်ာ္ရျခင္း၊ အလႈဒါနျပဳလုပ္ရျခင္းစေသာအိပ္မက္မ်ားျမင္မက္တတ္ ၾကသလုိ ရံခါတြင္ ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းေသာ မေကာင္းေသာအိပ္မက္တုိ႔ကုိ ျမင္မက္ရတတ္သည္။
    ထုိသုိ႔ မေကာင္းေသာ အိပ္မက္၊ ထိတ္လန္႔ ေျခာက္ျခားစရာ ေကာင္းေသာ အိပ္မက္တုိ႔ကုိ ျမင္မက္ရေသာအခါ ေကာင္းစြာအိပ္ေပ်ာ္ျခင္း၊ ေအးခ်မ္းစြာ ႏုိးထျခင္းမ်ား မျဖစ္ၾကေတာ့ေပ။
ကိေလသာ၊ အာသေ၀ါ၊ ၀ိပလႅာသတရားေတြကင္းေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ႏွင့္ရဟႏၱာသူေတာ္စင္မ်ား မွာမူ အိပ္မက္မက္ျခင္းမရွိဘဲ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ေတာ္မူႏုိင္ၾကသည္။ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ အရိယာသူေတာ္စင္မ်ားသည္လည္း အိပ္မက္မက္ျခင္းမ်ား အဆင့္ဆင့္ နည္းပါးသြားၾက၍  ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ေတာ္မူၾကရသည္။

၀ိပလႅာသတရား(၁၂)ပါး
(၁) အနိစၥလကၡဏ၌ နိစၥဟုအမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊
(၂) အနိစၥလကၡဏ၌ နိစၥဟုအသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ၊
(၃)  အနိစၥလကၡဏ၌ နိစၥဟုအယူမွားေသာ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသ၊
(၄) ဒုကၡလကၡဏာ၌ သုခဟု အမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊
(၅) ဒုကၡလကၡဏာ၌ သုခဟုအသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ၊
(၆) ဒုကၡလကၡဏာ၌ သုခဟုအယူမွားေသာ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသ၊
(၇) အနတၱလကၡဏာ၌ အတၱဟုအမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊
(၈) အနတၱလကၡဏာ၌ အတၱဟု အသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ၊
(၉) အနတၱလကၡဏာ၌ အတၱဟု အယူမွားေသာ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသ၊
(၁၀)အသုဘလကၡဏာ၌ သုဘဟုအမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊
(၁၁) အသုဘလကၡဏာ၌ သုဘဟု အသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ၊
(၁၂) အသုဘလကၡဏာ၌ သုဘဟုအယူမွားေသာ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသ၊

    ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္သည္ ၄င္း၀ိပလႅာသတစ္ဆဲ့ႏွစ္ပါးထဲတြင္ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသ(၄)ပါး၊ အနိစၥလကၡဏ၌ နိစၥဟုအမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊ အနိစၥလကၡဏ၌ နိစၥဟုအသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ၊ အနတၱလကၡဏာ၌ အတၱဟုအမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊ အနတၱလကၡဏာ၌ အတၱဟုအသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ၊ ဤ၀ိပလႅာသတရား(၈)ပါးကုိ ပယ္ႏုိင္ေတာ္ မူၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ထက္ အိပ္မက္မက္ျခင္းမ်ား နည္းပါးသြားေတာ္မူၾကသည္။
     သကဒါဂါမ္ပုဂၢိဳလ္သည္ အသုဘလကၡဏာ၌ သုဘဟုအမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊ အသုဘလကၡဏာ၌ သုဘဟု အသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ ဤႏွစ္ပါးတုိ႔ကုိ နည္းပါးေအာင္၊ ေခါင္းပါးေအာင္၊ ပါးလြားေအာင္၊ အားနည္းေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္ၾက၍ အိပ္မက္မက္ျခင္းမ်ား နည္းပါးသြားေတာ္မူၾကသည္။  အနာဂါမ္ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္သကဒါမ္ဂါမ္ပုဂၢိဳလ္က နည္းပါးေအာင္ ျပဳထားေသာ အထက္ပါ၀ိပလႅာသတရားႏွစ္ပါးကုိ အၿပီးသတ္ ပယ္ႏုိင္ေတာ္မူၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္တုိ႔ထက္ အိပ္မက္မက္ျခင္းမ်ား နည္းပါးသြားေတာ ္မူၾကပါသည္။
     က်န္ေသာ ဒုကၡလကၡဏာ၌ သုခဟု အမွတ္မွားေသာ သညာ၀ိပလႅာသ၊ ဒုကၡလကၡဏာ၌ သုခဟုအသိမွားေသာ စိတၱ၀ိပလႅာသ ဤ၀ိပလႅာသတရား(၂)ပါးကုိ  လုံး၀အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ ေတာ္မူၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိေသသာ၊ အာသေ၀ါ၊ ၀ိပလႅာတရားတုိ႔ကုိ အၾကြင္းအက်န္ မရွိေအာင္ ပယ္သတ္ ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ေသာ ဘုရားရွင္၊ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ အိပ္မက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ျမင္မက္ေတာ္မူၾကျခင္း မရွိေတာ့ဘဲ ေအးခ်မ္းစြာအိပ္စက္ျခင္း၊ ႏုိးထျခင္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းသုခခ်မ္းသာကုိ ရရွိေတာ္မူၾကရသည္။

ရုရွားသာသနာျပဳဆရာေတာ္
၁၃/၂/၂၀၁၁

 

    မိမိသည္ စေနေန႔တုိင္း ရုရွားဖက္ဒေရးရွင္းႏုိင္ငံ၊ စိန္႔ပီတာစဘတ္ၿမိဳ႕ ေယာဂစင္တာတစ္ခုမွာ ၀ိပႆနာတရားကုိ သြားျပေပးရသည္။  ေယာဂီက ’ယခုအခါ ဤရုရွားႏုိင္ငံမွာ ေယာဂက်င့္စဥ္သည္  လူႀကိဳက္မ်ားထင္ရွားေသာ က်င့္စဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္ႏွင့္ ေယာဂက်င့္စဥ္ ဘယ္လုိ ကြာျခားပါသလဲ? တဲ့။ ဒီလုိ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ၄င္းေမးခြန္းကုိ မိမိနားလည္သလုိ ေျဖရရင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္ကုိ ေယာဂက်င့္စဥ္ႏွင့္ မႏႈိင္းယွဥ္ပါနဲ႕လုိ႕ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ မိမိသည္  ေယာဂဆရာတစ္ဦးမဟုတ္တဲ့အတြက္ ေယာဂက်င့္စဥ္အေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မသိပါ။ သို႕ေသာ္ မိမိသိသေလာက္ေတာ့ ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္ႏွင့္ေယာဂက်င့္စဥ္ဟာ က်င့္ပုံျခင္းမတူသလုိ ရည္မွန္းခ်က္ျခင္းလဲ မတူပါဘူး။ ရရွိလာတဲ့ အက်ဳိးရလာဒ္ျခင္းအားျဖင့္လဲ မတူပါဘူး။ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ျခင္းကုိ ကုိယ္ကာယ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္၊ အသက္ရႈေလ့က်င့္ေနေသာ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းမဟုတ္ဟု နားလည္ပါ။ ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေအာင္လုိ႕ မိမိရဲ႕ ခႏၶာအစဥ္တြင္ သတိတင္ၿပီး ရႈမွတ္ေနျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ သတိပ႒ာန္အက်င့္ကုိ က်င့္ေနျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ သတိျဖင့္ရႈမွတ္ေနဖုိ႕၊ သတိပ႒ာန္ျဖစ္ဖုိ႔သာအေရးႀကီးပါတယ္။

    ၀ိပႆနာတရားကုိ အားမထုတ္ခင္မွာ ကုိယ္က်င့္သီလကုိ ျဖဴစင္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းရပါမယ္။ အဲ့ဒီ ကုိယ္က်င့္သီလဟာ လူ႕သီလ၊ ရွင္သာမေဏသီလ၊ ရဟန္းသီလစသည္ အဆင့္ဆင့္ ကြဲျပားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လူတုိ႕လုိက္နာက်င့္သုံးရမည့္  လူ႕သီလကုိပဲ ေျပာရေအာင္။   ယင္းလူ႕သီလဟာ  ငါးပါး၊  ရွစ္ပါး၊ ကုိးပါးရယ္လုိ႕ ခြဲျခားႏုိင္ပါတယ္။ ကုိယ္က်င့္သီလျဖဴစင္ဖုိ႕ရာ အနည္းဆုံးေတာ့  ငါးပါးသီလကို  ေစာင့္သုံးရပါမယ္။ သီလရွိမွ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ သမာဓိျဖစ္ပါတယ္။ သမာဓိျဖစ္မွ  ရုပ္နာမ္တရားေတြရဲ႕ ျဖစ္စဥ္၊  ပ်က္စဥ္ေတြကုိ  သိႏုိင္တဲ့ အသိညာဏ္ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တယ္။  ၀ိပႆနာတရားကုိ စနစ္တက်ေကာင္းစြာ အားထုတ္ျခင္းေၾကာင့္ 
(၁) ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစေသာ ကိေလသာအေစး စိတ္အညစ္အေက်းတုိ႕မွ ကင္းေ၀းႏုိင္ျခင္း။
(၂) စုိးရိမ္ပူေဆြးျခင္းမွ လြန္ေျမာက္ႏုိင္ျခင္း။
(၃) ငုိေၾကြးျခင္းမွ လြန္ေျမာက္ႏုိင္ျခင္း။
(၄) ကုိယ္ဆင္းရဲတုိ႕ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းကြယ္ေပ်ာက္ႏုိင္ျခင္း။
(၅) စိတ္ဆင္းရဲတုိ႕ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းကြယ္ေပ်ာက္ႏုိင္ျခင္း။
(၆) အရိယာမဂ္၊ ဖုိလ္ကုိ ရႏုိင္ျခင္း။
(၇) နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ျခင္းဟူေသာ အက်ဳိးတရား(၇)ပါးကုိ ရရွိႏုိင္ေၾကာင္းကုိ ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္တုိင္
မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္မွာ ရဲရဲႀကီးအာမခံထားပါတယ္။

    ထုိသုိ႔ ၀ိပႆနာတရားကုိ စနစ္တက် ေလ့လာအားထုတ္ပါလွ်င္  အရင္ကထက္ ကုိယ္အမူအရာပုိၿပီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕လာပါတယ္။ ႏႈတ္အေျပာအဆုိေတြလဲ အရင္ကထက္ ခ်ဳိသာယဥ္ေက်းလာပါတယ္။ ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္း၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ မေျပာေတာ့ပါဘူး၊ စိတ္ဓာတ္ေတြလဲ ျမင့္္မားလာပါတယ္။  စိတ္ခ်မ္းသာမႈ၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈမ်ား  အရင္ကထက္ပုိၿပီး ရလာပါတယ္။ ေရွးကထက္ သူတစ္ပါးအေပၚမွာ ေမတၱာပုိထားႏုိင္ျခင္း၊ နားလည္ ခြင့္လြတ္သည္းခံႏုိင္ျခင္း၊ အရာရာတြင္ သတိပုိေကာင္းလာျခင္း၊ အမ်ားႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ေနထုိင္တတ္ျခင္း၊  ညဏ္ပညာမ်ားထက္ျမက္လာျခင္း၊ ေဒါသထြက္တာနည္းလာျခင္း၊ ဘုရား၊ တရား၊သံဃာရတနာသုံးပါးအေပၚ ပုိမုိယုံၾကည္လာျခင္း၊ မိဘ၊ ဆရာသမားေတြရဲ႕ေက်းဇူးကုိ ပုိမုိသိျမင္ နားလည္လာျခင္းစေသာ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာေတြကုိ မ်က္ေမွာက္ကုိယ္တုိင္ ရရွိႏုိင္ပါတယ္။

ရုရွားသာသနာျပဳဆရာေတာ္
၁၃/၂/၂၀၁၁